Als je haar maar goed zit

IJdelheid is weinig mensen vreemd. Spiegels, etalageruiten, er is altijd wel een spiegelend oppervlak in de buurt waarin je kunt kijken of je haar wel goed zit en of je stropdas nog recht zit. Als je heel lang naar jezelf blijft kijken kan het fout aflopen, zoals bij de Griek Narcissus, die ten onder ging aan zijn ijdelheid.

Vooral kunstenaars leken in het verleden veel naar zichzelf te kijken, blijkens de talloze kunstenaarsportretten. Hoe komt dat toch? Was het de behoefte aan een geduldig model of speelde een gebrek aan geld een rol? Was het om jezelf meedogenloos te ontleden in een psychologisch portret, of juist om je als 'man van de wereld' te presenteren?