Voor eigen rechter spelen

Buurtbewoners hebben al meerdere keren geklaagd bij de politie over het roekeloze rijgedrag van een andere buurtbewoner. Op een dag kan de buurtbewoner nog net op tijd een kind ontwijken. De vader van dit kind gaat door het dolle heen naar het huis van de automobilist en deelt een paar rake klappen uit. Vervolgens gaat deze naar de politie en doet aangifte van mishandeling. Als de vader door de rechtbank wordt veroordeeld, reageert de buurt verontwaardigd. Hun verzoeken om hulp worden door de politie genegeerd, maar als één van hen het recht in eigen hand neemt, wordt die bestraft en gaat de snelheidsduivel vrijuit. Voor de buurtbewoners is het een uitgemaakte zaak dat politie en justitie 'de verkeerde' hebben bestraft. Als de politie hun klachten over de buurtsnelheidsduivel serieus had genomen, zou de vader nooit tot zijn strafbare daad zijn gekomen. Maar bij politie en justitie denken ze daar anders over. Het recht tot straffen is voorbehouden aan de overheid, om te voorkomen dat iedere willekeurige burger voor eigen rechter gaat spelen. Eigenrichting is verboden.

Voorwaarde voor dit verbod is wel dat politie en justitie adequaat functioneren. Als de overheid er niet in slaagt het door de bevolking gewenste niveau van orde, rust en veiligheid te bieden, zullen burgers zelf maatregelen nemen om zich te beschermen tegen personen of gevaren die hun dagelijkse omgeving bedreigen.