Mama, ik wil naar huis!!!

De Zwitserse arts Hofer beschreef heimwee voor het eerst in een wetenschappelijke publicatie in de zeventiende eeuw. Hij stelde vast dat als jonge mensen in een ander land waren ze ernstig last konden hebben van heimwee. De oorsprong van heimwee zou liggen in persoonsgebonden factoren zoals emotionele labiliteit en situaties zoals afwijkende gewoonten en voedsel.

Later hebben militaire psychiaters zich in het fenomeen heimwee verdiept. De belangstelling vanuit het leger voor heimwee is eenvoudig te verklaren. Bij legers die in vreemde landen in werden gezet bleek heimwee vaak de reden waarom soldaten niet aan het front konden vechten. Deze groep artsen c.q. onderzoekers verklaarde heimwee vanuit het onvoltooide losmakingsproces van kinderen met hun ouders. Recent Engels onderzoek van Fisher werpt meer licht op het fenomeen heimwee. Zij heeft onder andere aangetoond dat tussen 50% en 70% van de eerstejaarsstudenten last heeft van hemwee na hun verhuizing. Bij 10% tot 15% van hen bemoeilijkte dit zelfs hun dagelijks leven ernstig en beïnvloedde het de schoolprestaties negatief. Hun heimwee werd gekenmerkt door gevoelens van depressie, gebrek aan energie, concentratieverlies en problemen met eten en slapen. Volgens Fisher moeten we heimwee zien als een uitkomst van een proces waarbij je je enerzijds moet aanpassen aan een nieuwe situatie en anderzijds afscheid moet nemen van een bekende situatie.