NAVO, internationale veiligheid
De NAVO als ‘the A-team’?
De twee wereldoorlogen die de internationale gemeenschap deze eeuw hebben geteisterd, hebben een omwenteling veroorzaakt in de houding van staten ten opzichte van elkaar. In 1945 besloot een groep van 51 staten om militair geweldgebruik onder toezicht te stellen van een internationale organisatie. De Verenigde Naties (VN) is inmiddels uitgegroeid tot een wereldwijde organisatie met 189 lidstaten. Het hoofddoel van de VN is het handhaven van de internationale vrede en veiligheid. De primaire verantwoordelijkheid van deze zware taak ligt bij de Veiligheidsraad, waarvan 15 staten lid zijn. China, Rusland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten zijn de permanente leden van deze Raad en kunnen hun veto gebruiken om tegen bepaalde besluiten te stemmen. Binnen dit systeem van vrede en veiligheid geldt een streng geweldsverbod. Hierop zijn slechts twee uitzonderingen toegelaten. De eerste is dat wanneer een staat wordt aangevallen door een andere staat, de aangevallen staat zich hiertegen mag verdedigen, desnoods met geweld. De tweede uitzondering is wanneer de Veiligheidsraad van de VN besluit dat er een schending is van de internationale vrede en veiligheid en besluit om tot gewapend geweld over te gaan tegen de staat in overtreding (denk aan de gewapende acties tegen Irak in 1990, toen Irak Koeweit binnenviel).
