De verdeling van Afrika

De verdeling van Afrika, toppunt van internationale machtspolitiek?

Tussen 1870 en 1914 vond een wedloop plaats in het verkrijgen van zoveel mogelijk koloniaal bezit. Naast een aantal Europese landen namen ook Japan en de Verenigde Staten hieraan deel. In de geschiedenisboeken spreekt men ook wel van het 'modern imperialisme'. Het meest spectaculair was de verdeling van Afrika, waarin vooral Engeland, Frankrijk en Duitsland zich onderscheidden. Ook enkele zwakkere landen zoals België en Spanje wisten een deel van de buit te bemachtigen. Nederland hield zich daarentegen afzijdig en droeg zelfs zijn oude bezittingen op de Afrikaanse westkust over aan Engeland.

De verdeling van Afrika ging soms gepaard met ernstige diplomatieke crises waarbij het gevaar van een grote oorlog tussen de verschillende landen niet denkbeeldig was. Aanvankelijk waren er vooral de tegenstellingen tussen Engeland en Frankrijk. De Britse noord-zuidexpansie stuitte in 1898 op de west-oostexpansie van de Fransen: de Fashodacrisis was daarmee een feit. Later zorgde vooral Duitsland, dat het gevoel had achter het net te vissen, voor internationale spanningen in de Marokkocrises van 1905 en 1911.