De conclusie - Begrijpelijke taal
Carmen en Reinier onderzochten twee mutanten van LDL-receptoren en keken wat er precies mis was gegaan. Bij mutant 1 was slechts één nucleotide vervangen door een andere. Dat was al voldoende om niet uit het Endoplasmatisch Reticulum te komen, de plek waar het eiwit wordt gemaakt. Bij mutant 2 miste een groot stuk DNA, waardoor de LDL-receptor niet volledig was. ‘Opmerkelijk is dat die tweede LDL-receptor wel uit het Endoplasmatisch Reticulum komt en op de membraan terecht komt. Deze LDL-receptor kan dan nog wel cholesterol uit het bloed opnemen, maar niet meer afstaan. Hij blijft het vasthouden. Het gevolg is dat bij het afbreken van het cholesterol ook de LDL-receptor wordt afgebroken.’
Carmen en Reinier mogen tevreden zijn: ze kregen een tien voor het experiment, en de beoordeling ‘goed’ voor hun werkstuk. Toch ging niet alles van een leien dakje. ‘De sequentie analyse was mis gegaan. Dat was een proef die we niet zelf gedaan hadden. We hadden er wel de monsters voor gemaakt, die werden opgestuurd naar een andere faculteit. Onze begeleider Jurgen heeft het opgelost door ons oude resultaten te geven van de twee mutanten.’ Ook vonden ze het moeilijk om de ingewikkelde materie in een voor leken verstaanbare taal te verwoorden in het verslag. ‘Je moet het werkstuk zó schrijven dat je klasgenoten het kunnen begrijpen.’