Op de universiteit - Kleien in de trein
Bij aankomst in het Minnaertgebouw van de faculteit Natuur- en Sterrenkunde kregen Floris en Sijme eerst uitleg over het maken van een hologram. In de donkere kamer maakten ze op een tafel een uitgelijnde opstelling. Spiegels, lenzen, het zelf gemaakte voorwerp en de holografische plaat moesten op de juiste afstand van elkaar staan om de laserbundel op de correcte manier door te laten. Ook moesten ze de lichtintensiteit en de belichtingstijd berekenen. ‘Tijdens de belichting moesten we stil zijn. Een kleine trilling van de tafel kon al funest zijn voor de papieren letters van het object die met draadjes waren gespannen.’
Een hele dag werken leverde twee hologrammen op. Helaas waren ze niet goed. ‘De eerste was onderbelicht, de tweede was helemaal zwart. Overbelicht dus.’ Verder bleek dat het object te groot was en te gevoelig voor trillingen. Ook de lenzen waarmee ze hadden gewerkt bleken oud en vol krasjes. Nieuwe lenzen waren al besteld. Sijme en Floris wilden het per se nog een keer proberen als de nieuwe lenzen waren gearriveerd. Ze vroegen hun begeleider om een nieuwe afspraak.
‘Op een ochtend kregen we een mail dat we diezelfde middag op de universiteit terecht konden. In allerijl hebben we wat klei mee gegrist uit het tekenlokaal en zijn in de trein gesprongen. Tijdens de reis hebben we twee poppetjes in elkaar gekleid. De andere treinreizigers keken wel een beetje raar op: twee jongens van 18 die met klei zitten te spelen.’De tweede poging was al een stuk beter, maar leverde toch niet het gewenste resultaat op. Wat er precies fout is gegaan, weten ze nog steeds niet. ‘Waarschijnlijk hebben we toch ergens een rekenfoutje gemaakt.’