Roger Bours is assistent in opleiding (aio) bij de onderzoeksgroep neurobiologie van het departement Biologie. Hiervoor heeft hij biologie gestudeerd aan de Universiteit Utrecht: "Het leukste van de studie was voor mij de brede basis kennis in de eerste twee jaar van de studie. Je bent bezig met het leren over het leven. Je leert over evolutie, het ontstaan van soorten, de complexiteit van ecosystemen, sociale gedragingen bij verschillende diersoorten (van angelloze bijen tot apen), de fysiologie van planten en dieren, over de werking van spieren, de genetica (DNA) en nog veel meer.
Daarna  heb ik twee stages gelopen om onderzoekservaring op te doen. Eentje was bij de vakgroep biogeologie, een combinatie van biologie en geologie. Het doel van het onderzoek was om de omstandigheden en het klimaat te bepalen aan de hand van foraminifera. Een formaminifeer is eencellig diertje, dat een kalkskeletje maakt ter grootte van een zandkorrel. Er zijn stranden die voor het merendeel uit deze kalkskeletjes bestaan. Het interessante aan deze diertjes is, dat ze al meer dan 500 miljoen jaar (!) op aarde leven (informatie over de evolutie van foraminifera vind je op http://oceanworld.tamu.edu/students/forams/forams_major_events.htm). Door te onderzoeken onder welke omstandigheden een huidige foraminifeer soort leeft, (bijvoorbeeld in voedselarm water, in een diepzee van 2000m, bij temperaturen tussen de 10 en 15 graden Celsius), kun je aan de hand van fossielen van dezelfde soort een klimaat- en landschapsreconstructie maken van het gebied in de tijd dat de fossielen hebben geleefd.
Verder heb ik een stage gelopen met het doel me te specialiseren binnen de neurobiologie. Hierbij was het doel om erachter te komen welke snelheden katten konden zien. Hiervoor heb ik katten getraind om aan te geven of ze beweging naar links of naar rechts zagen bewegen. Door de snelheid van de beweging te variëren, en te kijken of de katten de opdracht wel of niet konden doen, konden we bepalen wat het snelheidsbereik bij katten was. Zo hebben we gevonden dat katten beter zijn dan mensen in het waarnemen van hoge snelheden, maar minder goed bij het waarnemen van lage snelheden.
Na mijn studie ben ik verder gegaan met onderzoek doen. Ik onderzoek nu hoe richting en snelheid van beweging wordt verwerkt door het visuele systeem, zodat wij het kunnen waarnemen. Hierbij wordt onder andere gebruikt gemaakt van een aantal visuele illusies, namelijk bewegingsnaeffecten en zogenaamde reverse phi bewegingen. Een heel bekend bewegingsnaeffect is de waterval illusie. Wanneer je een halve minuut naar een waterval kijkt, en daarna naar de naastliggende rotsen kijkt, dan zie je deze rotsen omhoog bewegen. Een ander voorbeeld van een bewegingsnaeffect krijg je door te kijken naar een rondraaiende spiraal en daarna naar je hand, in de spiegel of naar het hoofd van een vriend of vriendin. Op de site http://dogfeathers.com/java/spirals.html kun je deze illusie zelf opwekken."