Kwestie van kiezen?

Stel: je bent een meisje en je ouders, vrienden of docenten vragen je wat je later wilt worden. Jij antwoordt oprecht en enthousiast: huisvrouw. Dan kun je er vergif op innemen dat er op de basisschool nog meewarig om je wordt gelachen, maar op de middelbare school word je al meteen voor gek versleten. En toch wordt waarschijnlijk eenderde van alle meisjes in jouw klas uiteindelijk huisvrouw.

De Nederlandse overheid voert sinds de jaren zeventig een emancipatiebeleid om de arbeidsdeelname van vrouwen te vergroten. Sindsdien groeit weliswaar het percentage vrouwen met een baan, maar vergeleken met andere westerse landen ligt de zogenoemde participatiegraad van vrouwen nog steeds laag. Daar komt nog eens bij dat van de werkende vrouwen meer dan de helft geen fulltime baan heeft. Wat is er hier aan de hand? De Wet Gelijke Behandeling moet zorgen voor gelijke kansen van vrouwen en mannen. Aan de opleiding kan het ook niet liggen; vrouwen zijn tegenwoordig net zo goed opgeleid als mannen. De sectoren waarin mannen en vrouwen opgeleid zijn verschillen weliswaar enigszins, maar juist in de typisch 'vrouwelijke' sectoren als onderwijs en dienstverlening is werk zat.

Waarom kiezen zoveel vrouwen (en dan vooral moeders) er voor om thuis te blijven of kiezen ze niet echt? Zouden er niet genoeg (betaalbare) voorzieningen zijn om werk en zorg te combineren? Worden vrouwen in de praktijk wel gelijk behandeld? Liggen de echtgenoten dwars? Vinden vrouwen het zorgen voor kinderen toch het leukst?